Öğretmen sınıfa girdiÄŸinde sevinir çocuklar, bir baÅŸka aydınlanır umut dolu yüzleri. Tatlı bir heyecan sarar herkesi. Yüzlerde tebessüm, yüreklerde güven duygusu…

Sımsıcak bir dostluk köprüsü kurulur; öğretmenden öğrenciye uzanan, kıtalar ve okyanuslar aşabilen. Bu köprü sevgi, saygı, barış ve kardeşlik köprüsü ki onu yıkmaya kimsenin gücü yetmez. Çünkü temelinin harcı öğretmenin göz nuruyla, emeğiyle ve inanç dolu azmiyle karılmış; bu temelin her taşına öğretmenin saf ve temiz ruhu, sevgi dolu kalbi sinmiştir.

Sınıfa aklın ve bilimin ışığını sokar öğretmen. O ışıkla kent kent, sokak sokak yeniden aydınlanır çocukların tertemiz yürekleri. O yürekler ki susuz, kurak bozkırlarda yaÄŸan yaz yaÄŸmuruna muhtaç. O yürekler ki bilimin tüm insanlığı kucaklayan ellerine sımsıkı kenetlenmiÅŸ…

Sınıfa kitapların büyüleyici iksirini getirir öğretmen. Kitaplarla yepyeni bir dünya kurar çok sevdiÄŸi öğrencilerinin hülyalı, genç yüreklerinde… Bazen ÇalıkuÅŸu olur, Anadolu’yu dolaşır köy köy, kasaba kasaba. Bazen Küçük AÄŸa olur, millî mücadele fikrini ateÅŸler tüm AkÅŸehir’in. Kimi zaman da YaÅŸar Kemal’in Ä°nce Memed’i olup aÅŸkı uÄŸruna Abdi AÄŸa’ya baÅŸ kaldırır.

Sınıfa Atatürk’ü getirir öğretmen, genç beyinlere onu aşılamak için. Atatürk olur, Samsun’da millî mücadele ateÅŸini yakar, özgürlüğün türküsünü söyler yanık yanık… Mustafa Kemâl olur, genç Türkiye’yi baÅŸtan baÅŸa köy köy, ÅŸehir ÅŸehir yeniden inÅŸa eder. ÇaÄŸdaÅŸ Türkiye’nin biricik mimarı olur; çok sevdiÄŸi gençlere güzel bir dünya bırakır armaÄŸan olarak…

Sanatçıdır öğretmen, çiçek çiçek, ÅŸiir ÅŸiir nakÅŸeder sevgiyi genç yüreklere… Sinema, tiyatro, edebiyat, resim aÅŸkını eker çorak toraklara; gül bahçeleri yetiÅŸtirmek için…

Öğrenciliği hiç bitmeyen bir çınardır öğretmen. Öğrendikçe öğreten bilge bir ağaç; genç bedenlerde kök salan bir fidandır öğretmen.